Wyrok za zemstę leśników

Poznański sąd skazał Andrzeja S. i Krzysztofa B. na pół roku ograniczenia wolności w formie prac społecznych – po 20 godzin miesięcznie za zniszczenie samochodu dyrektora RDLP w Poznaniu.

Choć oskarżonym groziło nawet do 5 lat więzienia, sąd zastosował łagodniejszy wymiar kary, biorąc pod uwagę dotychczasową niekaralność oskarżonych, naprawienie szkody oraz przeprosiny.

Do zdarzenia doszło w ubiegłym roku. Andrzej S., były nadleśniczy Nadleśnictwa Karczma Borowa, stracił stanowisko w 2024 w wyniku zmian kadrowych po objęciu władzy przez nowe kierownictwo LP. Nie pogodził się jednak z tą decyzją i postanowił się zemścić. W nocy z 27 na 28 marca 2024 roku doszło do zniszczenia dwóch pojazdów – prywatnego auta wicedyrektora oraz służbowego samochodu nowego dyrektora RDLP w Poznaniu.

Sprawcy rozbili reflektory, lusterka i uszkodzili karoserię przy pomocy młotka ciesielskiego. Straty oszacowano na 150 tys. złotych. Samochód wicedyrektora nie nadawał się do naprawy – został zezłomowany.

Śledczy szybko ustalili, że za akcją stali Andrzej S. oraz jego dawny współpracownik Krzysztof B., były zastępca nadleśniczego w Sierakowie. Obaj byli widziani w miejscach zniszczenia, a analiza logowań telefonów komórkowych i rozmowy prowadzone przez komunikator WhatsApp potwierdziły ich obecność i wspólne działania.

Podczas procesu Andrzej S. próbował minimalizować swoją rolę, sugerując, że cała inicjatywa wyszła od Krzysztofa B. Jednak sąd uznał, że to właśnie on był inicjatorem zemsty.

Obaj oskarżeni przyznali się do winy i pokryli koszty zniszczeń – Andrzej S. sprzedał swój samochód, a Krzysztof B. zaciągnął pożyczkę. Pokrzywdzony wicedyrektor przyjął przeprosiny, ale nie wycofał wniosku o ściganie. Próba warunkowego umorzenia postępowania nie powiodła się – sąd uznał, że szkoda była zbyt duża, a czyn zbyt poważny.

Sąd uznał, że depresja i rozżalenie nie usprawiedliwiają aktów zniszczenia.

Obaj oskarżeni nie pracują już w Lasach Państwowych. Krzysztof B. podjął nowe zatrudnienie, natomiast Andrzej S. pozostaje bez pracy. Wyrok nie jest prawomocny.