Tropienie drewna

Nowoczesne technologie coraz skuteczniej umożliwiają śledzenie drewna, zapowiadając nowy standard w leśnictwie i przemyśle drzewnym. 

W ciągu ostatnich 25 lat nauka intensywnie zajmowała się kwestią identyfikowalności surowca drzewnego. W Europie i w innych miejscach świata prowadzi się nowatorskie projekty badawcze ukierunkowane na doskonalenie metod śledzenia drewna.

Jednak w praktyce gospodarczej wciąż najpowszechniejsze są znaczniki fizyczne, takie jak etykiety, przywieszki, czy flagi z prostymi oznaczeniami lub te zawierające technologiczne systemy identyfikacji radiowej (RFID). Numery, kody i RFID W wielu krajach stosuje się proste, tradycyjne oznaczenia pozyskanego drewna: znakowanie farbą, młotkiem czy plastikowymi etykietami.

Tak jak w Polsce, gdzie surowiec oznacza się plastikowymi etykietami z dwoma numerami – adresem leśnym pozyskania surowca oraz unikalnym numerem porządkowym, lub w nowszej wersji z liniowym kodem kreskowym. Zapewniają one podstawowy poziom identyfikacji bez możliwości automatyzacji, są również łatwe do uszkodzenia lub podrobienia. Dodatkowo, plastikowe etykiety stanowią kłopot środowiskowy i logistyczny – wymagają zewnętrznych dostawców i mogą stanowić odpad trudny do usunięcia.

Alternatywą są kody QR drukowane lub perforowane na kłodach. Charakteryzują się one niskim kosztem, łatwością automatycznego nanoszenia oraz możliwością
elektronicznego odczytu. Niestety nadal wymagają obsługi ręcznej, co podnosi koszty pracy. Ich główną słabością jest podatność na uszkodzenia, zabrudzenia,
śnieg czy niejednorodną powierzchnię pnia, a także brak pełnej odporności na manipulacje.

(...)

To jedynie fragment tekstu. Chcesz czytać całe teksty?  Zamów prenumeratę "Nowej Gazety Leśnej"!

WIĘCEJ